هر کدام با رنگ و شکل و طبع خویش. اخیراً شاعر بزرگ کورد ایرانی جلال ملکشاه و به قول استاد شاملو امید آینده شعر ایران، نگاهی دگر بر آن می افکند و برگردان دگری را به زبان فارسی می آفریند و این گوهر را به رنگ زیبای دگر، در تیررس اشعه  هور پاییزی ادب و معنویت قرار می دهد. خیالات بشر تا بدانجا عمق می یابد که همزمان با فکر فراز فیزیک، مجموعه خزانی را در چهار ربع سال تخیل خود خلق میکند. پس در این جنت الماوای دل، آفریننده، ذوق سلیم خود را تا نوک پیکان قلل دماوند و دنا و سبلان و شاهو و... صعود می دهد و در گلستانی از گونه ای  گل با لون گوناگون، و گوهری گرانبها و گاهگاه رنگانه، و یا به گمانم  گه چون گوهر شب تاب و یا دردانه،  سحرگاهان تبسم میکند رو به رخسار دل دیوانه. 
باری، براین شاخه دگر درخت (شعر عقاب) میوه ای آویزان است که در این باغ بی انتها، و در هاله عشق و ذوق انسان ها، نمودار می شود. همان درختی که هر باغبانی با حس و خٌٍٍلق درون خود، زمانی بذر آن را در دل خاک دفن کرده، وعجبا زنده دگری را از دل آن مرده ی  مدفون می زایاند. این نعمت زیبای شایان شکر، که هر از چندگاهی حس ما را در آوردگاه گریه و خنده، تسلیم و عصیان، عشق و تنفر، غرور و تواضع، و... به بازی می گیرد وگاه  قهقهه شادی وهقهق دردناک از سینه و حنجره ما  برمی آورد، کنون بار دگر آمد و بل این بار مرهمی باشد بهر ریش دل و خواب عمیق و شیرین پس از تسکین درد.
دوستان،
معمولاً گاهی از جانب اهل ادب و هنر، انتقاداتی از این مسیر ادبی یعنی ترجمه و یا اقتباس های پی در پی می شود و آن را تکرار مکررات و حتی رقابت و مسابقه می دانند و یا این که آن را ورود  به حریم مالکیت شخصی فرد اول تلقی می کنند، اما این بخش قضیه  قابل تامل و بررسی است. فرد اول در جهت خدمت به جامعه و اعتلای فرهنگی مردم پیش میرود. مگر هدف او، تقدیم توانایی های خود به مردم نیست؟ پس افراد دوم و سوم نیز جزو آن مردم  و در همان حال دارای بهره ای هستند و شاید به بلندای فرد اول. آنها رشته توانایی های خود را با فرد آفریننده ی اثر، گره می زنند و با این رشته، همگان را به هم پیوند می زنند  و همانا عظمت اثر را به اوج می رسانند، آنگاه  جاودانه خواهد شد.
اصطلاح  تکرار مکررات، در مسائل و مقولات اجتماعی، سیاسی و... صدق می کند. در راستای  ادب و هنر، تکرار سوژه، همراه با نقد و بررسی اصولی و معقول،  به برجی می ماند که  در طول آن عظمت، و در عرض آن زیبایی مشاهده می شود. برای مثال در بحث موسیقی، ما شاهد تکرار ملودی هایی هستیم  که بارها  بازسازی شده اند و سن آنان به دهها و صدها سال می رسد، و با اضافه کردن نت های دیگر، پربارتر شده و شنونده را به هیجان درمی آورد. در این حال در عرصه هنر، گذشته و حال به هم دوخته می شود و جواهر مدفون نسل های گذشته، به نسلهای حال و آینده، نوین تر و زیباتر منتقل می شود. این کار، طیف های ادب و هنر و حتی خود جامعه را تحت الشعاع قرار می دهد.
موضوع دیگری که در رابطه با تکرار و ترجمه و حتی اقتباس شایان توجه است، این است که  این سوژه ها به خودی خود، گونه ای ارتباط فرهنگی را با مابین ملل و فرهنگ های مختلف ایجاد می کند که در حقیقت کمک به اعتلا و دوستی آنان محسوب می شود. شعر عقاب بسان مثلثی می ماند که راس بالای آن در میان مردم روسیه، راس راست آن در میان فارس زبان ها، و راس چپ آن در میان کردهاست، و خود عقاب در راس بالا کمین کرده و به هر سه کنج پرواز می کند و موجودات مضر طبیعت را شکار می کند. در عین حال می توان از قدرت این موجود بهره گرفت و هدیه انسان و انسانیت را به پای او بست، تا در آسمان ملل دیگر آزاد کند. در طول تاریخ ما حتی شاهد دست یازیدن به آثار دیگر ملل  ویا حقیقتاً به اصطلاح عامیانه ربودن آنها بوده‌ایم، که در همان حال نیز مقصود از این کار، دست یافتن به ایماژهای فوق بوده است. حال جنبه منفی آن، موضوع دیگری است که در گنجه این مبحث نمی گنجد. اما می توان در این رابطه، کوتاه و مختصر به نفی صاحب اصلی  اثر و زدودن نام او اشاره کرد. لکن لازم است بقای خود اثر را هم مد نظر قرار دهیم که بار منفی مسئله را کاهش می دهد. من باب مثال می توانیم به انتقال شفاهی مجموعه کلیله و دمنه از هندوستان به ایران اشاره کنیم که بعدها جنبه منفی آن حل شده است، زیرا آشکار شده که مالک این گنجینه، هندی ها هستند. پس در این میان، توازن ایجاد شده است.